Zawsze miałem dylemat, czy robić coś dzikiego i żałować potem konsekwencji, czy wręcz przeciwnie, powstrzymać się od robienia tego czegoś i potem gryźć poduszkę zastanawiając się, co by było gdyby. Oczywiście na pierwszy rzut oka odpowiedź jest wiadoma. Przecież oczywistym jest, że fajniej jest żałować i mieć jakieś wpomnienia po czymś co się zrobiło, niż tylko żałować. Zawsze mi to powtarzno, i ja zawsze powtarzałem to innym. Wszystko fajnie. Ale czasem jest tak, że to co można stracić, jest warte dużo więcej, niż to co można zyskać. I tu zaczyna się problem. Mąż rodziny pragnący bliskości pięknej nieznajomej zyskać może chwilę przygody, a stracić to co budował przez lata. Dyrektor funduszu powierniczego może zaryzykować kupno akcji niepewnej firmy rokującej duże zyski. Wygrać może mnóstwo kasy, stracić stanowisko. Lekarz stosujący nową metodę leczenia, może odnieść niesamowite efekty, albo być oskarżony o eksperymenty na pacjentach. Wymieniać tak możnaby w nieskończoność.


Mogłoby się wydawać, że gdy stawka jest tak duża, a wygrana niewielka, zdrowo myślący człowiek zrezygnuje. W końcu kto postawiłby 10.000, żeby wygrać 100 złotych? Oczywiste? Otóż nie, przecież właśnie w takich proporcjach obstawia niewierny mąż. Co więc kieruje takimi spontanicznymi decyzjami? Co kierowało ludźmi, którzy rzucając cały swój majątek i wszystko co mieli przeprowadzali się szukając lepszego życia w nowym świecie płynąc w nieznane? Dlaczego ludzie stawiają fortunę na jedną cyferkę licząc na to, że mała, srebrna kulka zatrzyma się właśnie na niej? Co skłania ludzi do podejmowania ryzykownych decyzji, przez które może zmienić się całe ich życie? Dlaczego mając świadomość tego jak wiele ryzykujemy, rzucamy wszystko na jedną szalę zdesperowani zupełnie tak, jakbyśmy postanowili skoczyć bez spadochronu, bo przecież są szanse przeżycia?

Może to potrzeba doświadczenia adrenaliny płynącej przez żyły sprawia, że decydujemy się czasem w życiu na wyczyny porównywalne do pływania w jednej klatce z rekinami? Może to chęć doświadczenia przygody życia powoduje, że niewierny małżonek zatraca się w wirtualnej rzeczywistości, która z regóły okazuje się zgubna. Co ciekawe podejmując większość takich ryzykownych decyzji doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, jak wielkie jest prawdopodobieństwo niepowodzenia. A jednak gramy dalej. Może powodem, dla którego nawet dorośli ludzie gnają przez całą Polskę, by poznać "miłość swojego życia" poznaną na gg, czacie, forum, czy w jakikolwiek inny wirtualny sposób, jest wiara w to, że najzwyczajniej w świecie się uda? W końcu kiedyś musi się udać prawda? Pytanie tylko, czy obstawiana stawka jest warta tego co obstawiamy. Czy chwile adrenaliny są warte godzin rwania włosów z głowy i powtarzania sobie w kółko zdania "Jak ja mogłem być taki głupi"? Jak kiedyś powiedział ktoś mądry "żeby wygrać trzeba grać". Zatem zgodnie z morałem kawału o Jahwe i żydzie który pomstował nie wygrawszy nigdy nic na loterii, dam szansę losowi i zagram. I tak właśnie patrzę na dzień jutrzejszy i to co przyniesie. Ciekawe czy pożałuję. Ale przecież nawet dziecko wie, że lepiej żałować czegoś co się zrobiło, niż tego, że się tego nie zrobiło...